TB-0162-2016: Beslissing 14 februari 2017

Het hoger beroep van de advocaat is tijdig en regelmatig naar de vorm ingesteld en dus ontvankelijk.

De advocaat is op het ogenblik dat zij geschorst was als advocaat toch als advocaat opgetreden.

De tuchtraad oordeelde dat een schorsing gedurende 6 maanden de gepaste sanctie is en overwoog daarbij dat het negeren van een tuchtrechtelijke beslissing, die in kracht van gewijsde is getreden, bij uitstek getuigt van het miskennen van de deontologische regels. Bovendien worden door dergelijke handelswijze de belangen van de rechtsonderhorigen geschaad.

De tuchtraad van beroep treedt deze overwegingen bij en maakt deze tot de zijne.

De tuchtraad maakte bovendien terecht toepassing van art. 460 tweede lid Ger. W.

De tuchtraad van beroep legde bij beslissing van 9 juni 2015 aan de advocaat als tuchtsanctie een schorsing gedurende een termijn van één maand op. Deze beslissing werd bij verstek gewezen. Tegen deze beslissing tekende de advocaat verzet aan. Dit verzet werd bij beslissing van de tuchtraad van beroep van 17 november 2015 niet ontvankelijk verklaard (dossier tuchtraad stuk 2, stuk 1).

De brief waarmee de advocaat hoger beroep heeft ingesteld tegen de beslissing van de tuchtraad van 7 september 2016, en die door haar werd gedateerd op 22 juli 2016, maar op 26 september 2016 werd verzonden is niet gemotiveerd. Op de zitting van de tuchtraad van beroep van 10 januari 2017, waarop deze zaak werd behandeld, bleef de advocaat , hoewel behoorlijk opgeroepen, afwezig. De tuchtraad van beroep stelt dan ook vast dat tegen de bestreden beslissing geen enkel middel wordt aangevoerd. De schrapping die in de bestreden beslissing wordt uitgesproken met toepassing van art. 460, eerste lid, tweede zin Ger.W. komt in casu, gelet op het hier bovenstaande, voor als niet onevenredig (vgl. Cass. (1ste k) 30 mei 2014, ar D.13.0029.F; Arr.Cass. 2014, 1381).