TB-0164-2016: Beslissing 14 maart 2017

De advocaat diende zich te verantwoorden voor volgende inbreuken:

• het gebrekkig informeren van cliënten;
• het niet (tijdig) overmaken van dossiers aan opvolgende confraters;
• het niet (tijdig) beantwoorden van brieven van confraters;
• het niet (tijdig) beantwoorden van brieven van de stafhouder;
• het niet tijdig opvolgen van de instructies van de stafhouder (in verband met het overmaken van dossiers aan opvolgende confraters);
• het niet naleven van de rapporteringsverplichting inzake derdengelden;
• het nalaten uitleg te verschaffen aan de stafhouder omtrent een reeks van overschrijvingen gebeurd van zijn derdenrekening naar persoonlijke rekeningen.

Het hoger beroep van de advocaat is – zo blijkt uit zijn beroepsverzoekschrift – gericht tegen het onvoldoende in overweging nemen van de door hem ingeroepen verzachtende omstandigheden, te weten zijn medische situatie, en van zijn vroegere verdiensten voor de Orde en de maatschappij.

Relevanter voor de beoordeling van de hier aan de orde zijnde repetitieve slordigheden en laksheid bij de behandeling van de dossiers en de briefwisseling lijkt te zijn dat de advocaat aangeeft dat hij sinds de zomer van 2016 behandeld wordt met het anti-depressivum Trazolan en dat hij zich hierdoor sedert enige tijd veel beter voelt en dat dit een gunstige invloed heeft. Ook doet hij blijkbaar sedert juni 2016 een beroep op een stage-advocaat en heeft hij een samenwerking opgezet met een externe advocaat voor de behandeling van de Franstalige dossiers. Ook heeft hij blijkbaar vanaf september 2016 een dame die de telefoonpermanentie waarneemt en heeft hij zelfs in de zomer van 2016 een jobstudent aangeworven, wat allemaal inderdaad zou kunnen wijzen op een verworven inzicht ‘dat het zo niet langer kon en kan’ en dat er (‘eindelijk’ – zie verder) orde op zaken moest worden gesteld.

De verdiensten die een advocaat in het verleden had voor de Orde en voor de maatschappij, zijn niet van overwegend belang bij de beoordeling van de zwaarte van de tuchtmaatregel.

Belangrijker in dit dossier zijn de tuchtantecendenten die in eerste aanleg werden gevoegd:

• opschorting van de uitspraak: beslissing van 19 mei 2009 van de Tuchtraad (na een uitspraak bij verstek waarbij een schorsing van één jaar werd uitgesproken) (SBT19/230608): zeven feiten van slordige behandeling van dossiers, de niet-overmaking van dossiers aan opvolgende confraters, het niet beantwoorden van brieven, o.a. van de stafhouder, het verstrekken van verkeerde informatie aan het cliënteel. In deze beslissing leest de Tuchtraad van Beroep dat er toen sprake was van ‘het te boven komen van een depressieve toestand, van hulp van de echtgenote, van reorganisatie van
• waarschuwing: beslissing van 17 maart 2011 van de Tuchtraad van Beroep (in hoger beroep van een beslissing van 26 oktober 2010 waarbij een schorsing van één jaar met uitstel gedurende drie jaar werd uitgesproken): drie feiten van dezelfde aard.

“Dat bij herhaling van gelijkaardige feiten niet dezelfde mildheid zal worden betoond.”

Gelet op de antecedenten van de advocaat en de vaststelling dat eerdere waarschuwingen hun effect hebben gemist, past het in deze zaak een effectieve schorsing op te leggen in de hoop dat de advocaat ditmaal wel tot het volle besef komt dat een volgehouden, nalatige houding niet aanvaardbaar is voor een advocaat die zijn beroep op een behoorlijke wijze moet uitoefenen. Wel is er grond om de in eerste aanleg uitgesproken sanctie te herleiden naar een meer proportionele maat.

De tuchtraad van beroep acht een schorsing zes maanden, waarvan 15 dagen effectief en de rest met uitstel gedurende drie jaren gepast.