TB-0100-2014 en TB-0101-2014: Beslissing 8 april 2014

De advocaat betwist de vele tenlasteleggingen niet als zodanig. Hij geeft toe nalatig te zijn geweest en slechts laattijdig tot het nodige inzicht te zijn gekomen. Grotendeels zou inmiddels orde op zaken zijn gesteld en voor een aantal zaken zijn nog regelingen lopende. De advocaat doet opmerken dat hij gedurende 25 jaar zonder klachten en opmerkingen als advocaat gefunctioneerd heeft, doch een aantal jaren terug door omstandigheden in een depressie terecht is gekomen met als gevolg dat hij een aantal zaken op zijn beloop heeft gelaten, rekeningen niet meer betaalde en ook geen briefwisseling van o.m. de stafhouder beantwoordde. Hij is in medische behandeling, neemt medicatie en is nog steeds in therapie bij een psychiater. Hij betreurt ten zeerste de omstandigheden zoals deze zich hebben voorgedaan.

De advocaat verkeerde in zeer grote moeilijkheden zowel wat de organisatie van zijn kantoor betreft, als wat de administratieve en financiële opvolging ervan aanging. Dit jarenlang volgehouden gedrag komt neer op een totale miskenning van meerdere deontologische verplichtingen waarvoor, mede gelet op de financiële problemen waarin hij hierdoor verzeild is geraakt, enkel de zwaarste sanctie van schrapping zou aangewezen zijn.

Rekening houdend met het feit dat hij voorafgaand aan deze feiten, sedert meer dan 25 jaar zonder tuchtrechtelijke voorgaanden zijn beroep als advocaat heeft uitgeoefend, dat hij sedert begin 2014 tot het nodige schuldinzicht is gekomen en dat hij tenslotte de organisatie van zijn kantoor, wat betreft behandeling van zaken, opvolging en leefbaarheid, terug onder controle heeft gekregen, meent de tuchtraad van beroep de opgelegde schorsing te kunnen herleiden tot de maximum voorziene termijn van 1 jaar, met uitstel voor het geheel van deze termijn. Voor het toekennen van deze uitzonderlijke gunstmaatregel, steunt de tuchtraad van beroep zich vooral op de opeenvolgende verslagen van de gerechtelijk sekwester van het kantoor van de advocaat.

De hoger beroepen worden deels gegrond verklaard en de beide bestreden beslissingen gewijzigd. De advocaat wordt veroordeeld tot een tuchtstraf van schorsing gedurende 1 jaar, met uitstel gedurende 3 jaar. De kosten die werden gemaakt worden ten laste van de advocaat gelegd.