TAA/SH/0198/2014: Beslissing 27 januari 2015

De advocaat oefent op geen enkele wijze zijn beroep als advocaat uit zoals het behoort. Deze disfunctie als advocaat is zondermeer een flagrante inbreuk op de art. 455 Ger. W. en 443 Ger. W., de geldende OVB-reglementering en de gedragsregels van de lokale balie. Het verweer beperkt zich in hoofdzaak tot het ontkennen van zijn eigen verantwoordelijkheid en het doorschuiven van de schuld naar zijn vroegere medewerker.

De advocaat is er zich blijkbaar niet van bewust dat het – tot viermaal toe – verstek laten gaan voor een rechtbank – vergoelijkt door een foute agendering door het in gebreke blijven van software – en geen beroep doen op een raadsman, een advocaat volkomen onwaardig is. Gedeeltelijke regelingen achteraf doen hieraan geen enkele afbreuk.

Het niet beantwoorden van briefwisseling van de stafhouder of het niet opvolgen van zijn/haar instructies, het niet (tijdig) overmaken van een dossier aan een opvolger, het niet (tijdig) betalen van het balie lidgeld, zijn inbreuken op deontologische verplichtingen zonder dewelke een efficiënte uitoefening van het beroep van advocaat onmogelijk is. Doch inzonderheid de houding en het gedrag ten overstaan van zijn cliënteel is werkelijk onverantwoord en zondermeer een blamage voor de advocatuur. Het is schrijnend dat het vertrouwen dat zijn cliënteel in hem stelde, door hem in hoge mate wordt beschaamd.

Zijn deontologische inbreuken ter zake zijn legio. Een dergelijke houding en handelwijze is volkomen onduldbaar en een advocaat onwaardig, te meer daar niet eens werd ingegaan op het verzoek tot terugbetaling van volkomen onterecht ontvangen erelonen en dit ondanks het feit dat hij zich hieromtrent diende te verantwoorden in het kader van een tuchtprocedure. De bewezen tenlasteleggingen zijn erg zwaar en enkel het blanco tuchtverleden, de overweging dat hij in enkele dossiers een regeling trof en zijn – toch wel beperkt – schuldinzicht, zoals bleek ter zitting, kunnen als verzachtende omstandigheden aangehouden worden.

De tuchtraad verklaart één tenlastelegging niet bewezen, doch legt als sanctie een schorsing op van twee maanden voor de wel bewezen verklaarde tenlasteleggingen waarvan enkele werden geherkwalificeerd.