TAG-250: Beslissing 13 november 2013

De advocaat benadrukte dat hij voor zijn cliënteel steeds bereikbaar was via telefoon en mail doch zowel een e-mailadres als een gsm-nummer zijn niet aan een bepaalde locatie gebonden. Hieruit kan zeker niet worden afgeleid dat er effectief kantoor gehouden werd op het adres in arrondissement A, wel integendeel. Bovendien verwijst het faxnummer dat vermeld staat op het briefpapier naar een aansluiting in de zone van arrondissement B i.p.v. A. Het houden van een kantoor veronderstelt dat men over voldoende infrastructuur beschikt om de cliënten op een ernstige en effectieve wijze te woord te staan en bij te staan. Het kantoor is principieel de plaats waar de advocaat zijn beroep uitoefent.

Het door de advocaat opgegeven adres in arrondissement A blijkt absoluut niet te voldoen aan de meest elementaire vereisten van de notie “kantoor” en kan men niet anders dan als fictief bestempelen. Op dat adres blijkt geen enkele infrastructuur voor een advocatenkantoor aanwezig te zijn, geen burelen, geen computer, geen telefoon, geen fax, geen boeken, geen dossiers enz. Er is geen overeenkomst met de eigenaar om daar kantoor te houden en de advocaat bevestigt zelf dat hij op dat adres nooit aanwezig is geweest, laat staan dat hij daar cliënten zou ontvangen hebben.

Afgezien van het feit dat de door de advocaat vooropgestelde mogelijkheid om op het bewuste adres per uur een lokaal te huren, niet bewezen is, kan dergelijke regeling in elk geval nooit aangezien worden als voldoende om te kunnen gewagen van “een kantoor”.

Uit al deze gegevens leidt de tuchtraad af dat de advocaat geen kantoor hield in arrondissement A.

Het is onbegrijpelijk dat hij blijft voorhouden dat hij wél kantoor zou houden op een adres waar hij over geen gebruiksrechten beschikt, geen infrastructuur heeft, geen cliënten of post ontvangt en zelfs nooit geweest is en omgekeerd stelt dat hij geen kantoor houdt in de lokalen waar hij wel een huurovereenkomst voor heeft, waar hij wel cliënten ontvangt, waar de briefwisseling toekomt en waar er (weliswaar minimaal) kantoormeubilair aanwezig is.

De tuchtraad acht de ten laste gelegde feiten bewezen en oordeelt dat ze een inbreuk uitmaken op de waardigheid en de kiesheid die aan het beroep van advocaat ten grondslag liggen en een behoorlijke beroepsuitoefening moeten waarborgen.

Enerzijds rekening houdende met de ernst van de gepleegde inbreuken en anderzijds met het blanco tuchtrechtelijk verleden van de advocaat, acht de tuchtraad een schorsing van drie weken een passende tuchtsanctie.