TAG-192: Beslissing 27 juni 2012

Ondanks diverse beloften en afbetalingsovereenkomsten was de schuld tegenover de gerechtsdeurwaarder op 09/05/2012 nog steeds niet aangezuiverd. In de loop van juni 2012 kon deze slechts geregeld worden via een investeringskrediet dat de advocaat verkregen heeft bij een bank.

De advocaat liet zijn cliënten de dagvaardingskosten wel aan hem betaalden, maar stortte die niet door aan de gerechtsdeurwaarder. Wanneer een zaak via de gerechtsdeurwaarder geregeld werd, maakte deze laatste integraal de ontvangen sommen over aan de advocaat, inclusief de dagvaardingskosten ofschoon die nog niet betaald waren. Concreet betekent dit dus dat de advocaat telkens de voordien door zijn cliënten geprovisioneerde deurwaarderskosten achterhield en de gelden niet de bestemming gaf waarvoor zij aan hem betaald werden. Gezien de omvang van de schuld die aldus opgebouwd werd, kan niet aangenomen worden dat de advocaat te goeder trouw handelde zoals hij voorhoudt. Aangezien die ontvangen bedragen niet meer beschikbaar zijn en “opgegaan zijn in het geheel”, kan het niet anders dan dat die gelden aangewend werden voor andere doeleinden. Dit maakt de handelswijze van de advocaat nog meer laakbaar.

De houding van de advocaat is manifest strijdig met de beginselen van waardigheid, rechtschapenheid en kiesheid die aan het beroep van advocaat ten grondslag liggen en een behoorlijke beroepsuitoefening moeten waarborgen.

Enerzijds gelet op het blanco tuchtverleden, maar anderzijds gelet op het feit dat de schuld zeer aanzienlijk was; dat talrijke beloften en minnelijke aanzuiveringsregelingen niet nageleefd werden; dat na 3 jaar er nog een zeer aanzienlijke schuld was en dat dergelijke schuld bij de gerechtsdeurwaarder opgebouwd werd ondanks het feit dat de cliënten van de advocaat die deurwaarderskosten wel reeds aan hem betaald hadden, legt de tuchtraad de sanctie op van 15 dagen schorsing en veroordeelt hem tot de kosten.