TAA/SM/0156/2013: Beslissing 28 januari 2014

Procedurele opmerkingen

De tuchtraad is gevat door het dossier zoals het voorgebracht wordt door de voorzitter van de tuchtraad van de Ordes van het rechtsgebied van het hof van beroep te Antwerpen. De tuchtraad is niet bevoegd om te oordelen of de gevoerde strafprocedure door een nietigheid is aangetast zodat het volledig onderzoek nietig zou zijn. De tuchtvordering is onafhankelijk van de straf- en/of burgerlijke vordering.

Vanzelfsprekend dient de tuchtraad erover te waken dat de tuchtvervolging van de advocaat conform art. 6.1. EVRM een eerlijke behandeling krijgt. De stukken zouden kunnen worden geweerd wanneer zou blijken dat de stafhouder of diegene die het onderzoek voert, op onrechtmatige wijze in het bezit is gekomen van de kwestieuze stukken. Dit bewijs wordt niet geleverd. Uit het dossier blijkt integendeel dat de stukken uit het strafdossier aan de stafhouder werden overgemaakt met de nodige toelatingen van de gerechtelijke overheid, nadat de stafhouder werd geïnformeerd dat een tapprocedure werd gestart lastens de advocaat door de onderzoeksrechter. De stukken dienen derhalve niet uit het dossier te worden verwijderd. Daarenboven werd de advocaat geconfronteerd met deze stukken ter gelegenheid van een verhoor in aanwezigheid van zijn advocaat en werden er geen opmerkingen gemaakt.

De tenlasteleggingen - beoordeling

De tuchtraad dient niet te onderzoeken of de feiten vermeld in de inverdenkingstelling bewezen zijn. Het tuchtfeit dat aan de advocaat ten laste wordt gelegd is het feit van de inverdenkingstelling voor de vervolgens aangehaalde feiten. De inverdenkingstelling op zich kan niet worden betwist. Daarenboven blijkt dat de materialiteit van de feiten van afpersing niet wordt betwist. Het feit van de afpersing werd erkend zowel ten overstaan van de onderzoekers als ten overstaan van de stafhouder en het feit van de poging tot diefstal werd eerst erkend t.o.v. de onderzoekers en vervolgens ontkend t.o.v. de stafhouder.

De miskenning van de voor de advocaat noodzakelijke waardigheid en onafhankelijkheid door het toestaan van een lening ter waarde van 15.000 euro aan zijn cliënt is bewezen zoals ook het wanbeheer inzake derdenrekening en het tekortschieten in zijn verplichting t.o.v. derden.

Het loutere aangaan van leningen op de particuliere markt is vanzelfsprekend geen tuchtrechtelijke inbreuk en nergens blijkt uit dat deze leningen werden afgesloten om zijn schuldenlast te verbergen. Dit feit is dan ook niet bewezen.

Deelname aan een oplichtingspraktijk door de behandeling van een dossier van een (fictieve) nalatenschap met de aanwending hierin van eigen middelen en/of onterechte aanwending van gelden van derden, getuigt van een enorme naïviteit.

Sanctionering

De beginselen van waardigheid, rechtschapenheid en kiesheid zoals voorzien in artikel 455 Ger. W. zijn de basisbeginselen waaraan elke advocaat dient te voldoen. De inverdenkingstelling voor de feiten van afpersing en de poging tot diefstal samen met de andere door Mr X bekende feiten, maken een zeer ernstige inbreuk uit op de waardigheid van de advocaat en tasten zijn onafhankelijkheid en geloofwaardigheid dermate aan dat het hem onmogelijk maakt om het beroep nog uit te voeren. Het past dan ook de schrapping uit te spreken als sanctie voor de bewezen feiten. Voor de niet-bewezen feiten wordt de advocaat vrijgesproken.