TAA/SA/0043/2011: Beslissing 20 oktober 2011

Aan de advocaat wordt verweten te hebben nagelaten de belangen van twee van zijn cliënten met de nodige diligentie te behandelen en door in één zaak te trachten de schuld bij de cliënte te leggen.

Het staat vast dat de advocaat aan zijn cliënte verklaarde dat aan de deurwaarder de opdracht werd gegeven om tot betekening van de dagvaarding over te gaan, quod non.

Ook in het tweede dossier werden cliënten in de waan gelaten dat er dagvaarding werd uitgebracht, wat concreet niet gebeurde.

De gedragingen van de advocaat vertonen in beide dossiers een grote analogie.

Telkens werd aan de cliënten voorgehouden dat de procedure werd ingeleid of zal worden ingeleid.

In werkelijkheid gebeurt dit niet en worden cliënten ofwel in het ongewisse gelaten, ofwel misleid.

Dat een advocaat gehouden is tot een middel- of inspanningsverbintenis en er duidelijk daaromtrent tekortkomingen waren.

Dat door deze essentiële wijze van handelen te miskennen de beginselen van de waardigheid, de kiesheid en de rechtschapenheid die aan de grondslag liggen van de uitoefening van het beroep van advocaat op schromelijke wijze werden miskend.

Een en ander wordt nog erger gemaakt door het blijkbaar totaal ontbreken van enig besef en/of begrip van foutief gedrag in hoofde van de advocaat die eerder de schuld bij zijn cliënten legt door voorop te stellen dat de gevraagde stukken nooit zouden zijn bezorgd.

De gedragingen en handelwijze van de advocaat wijzen op een tekort aan fundamenteel inzicht op de wijze waarop advocaten de belangen van hun cliënten dienen te behartigen.

Om hieraan te verhelpen en naar de toekomst toe verdere problemen van dezelfde aard te vermijden, meent de tuchtraad dat het noodzakelijk is, mede ingevolge het feit dat de advocaat op geen enkel ogenblik enig spijt heeft uitgedrukt en blijkbaar zich niet bewust is van de misverstanden die zich voordoen bij de behandeling van zijn dossiers, om een schorsing van één maand te moeten opleggen.